منشى علاء الدّين تكش خوارزمشاه معروف ( 568 - 596 ) كه در خوارزم و خراسان و قسمتى از ايران سلطنت نمود و دولت سلجوقيهء ايران بدست او منقرض گرديد . سال وفات بهاء الدّين محمد مذكور معلوم نيست ولى آنچه محقق است وى تا سنهء 588 در قيد حيات بوده است . چه در اين سال وى در جوين به اسمى خود بهاء الدّين محمد ابن على جد پدر عطاء ملك جوينى صاحب تاريخ جهانگشاى در حضور خوارزمشاه تكش مزبور مناظره نموده ( تاريخ جهانگشاى ، ج 2 ص 28 ) بنابراين آنچه در هفت اقليم ص 117 و بتبع او در مجمع الفصحاء مذكور است كه وفات او در سنهء 545 بوده است سهوى است واضح . بعضى از مآخذى كه ترجمه حال مؤلف ذكرى از او مستطردا يا اشاره بمجموعهء منشآت او در آنجا مسطور است از قرار ذيل است : لباب الالباب محمد عوفى ، ج 1 ، ص 139 و حواشى راقم سطور بر همان جلد از آن كتاب ص 328 و مرزبان‌نامه ص 4 و جهان‌گشاى - جوينى ، ج 2 ، ص 23 و 28 و كشف - الظنون حاجى خليفه در تحت عنوان ( التوسل الى الترسل ) در باب تاء و هفت اقليم امين احمد رازى در ذيل بغدادى و مجمع الفصحاء ، ج 1 ، ص 172 ( بيست مقالهء قزوينى ، ج 2 ، ص 194 ) 1 - التوسل الى الترسل : طهران ، 1315 ش ، سربى ، وزيرى ، باهتمام حسن بهمنيار ، از روى نسخهء عكسى ، 389 ص .